Öyle bir gündü ki
İkiye bölünüyordu ağzımdan çıkan her sözcük Bir başka kasavet yüklenmişti geriye kalanım
Bir başka yaralanmıştı sağlam yanlarım
Korkular içinde kaldığımı anlamıştım

Ve öyle bir gün nasıl yaşanır diye hayıflanışım….
Nasıl olur da olur.
Ve daha nice saçma kurmacalar öyle orta yerinde aklımın
Bense başka orta yerlerde
Kendi kendime ettiğim eziyet
Bir bende mevcut bu meziyet
Ne derde derman ne dermana dert
Kendi kendine bir bilmece
Kendi kendine bir eğlence
Ne yaptığını bilmez bir dünya
Ne yana döndüğünü bilmeyen bir semazen
Ne yediğini bilmeyen bir dev aç karnıyla
Bir sızı sahibi bir derya damlası
Kaybolmuş çocuk aklı ....
Yüreğime yangın gibi düşer mazim
Ve kayboldum derim kendi kendime
Benim yerim burası değil
Ben buraya ait değilim
Ve hatta burası bana ait değil
Doğru.. buraya ait değilim ve burası da bana ait değil
Ne yapacağımı belki biliyorum ama bilemiyorum
Yapamam
Yapacak kadar cesur şecaatli değilim ki
Utanırım tanındığımda ve tanınmadığımda korkarım
Dizlerinin dibinde kıvrılıp hayale dalacağım anneme uzağım
Ve bir dost eline muhtacım hatta
Ne yapsam bilmiyorumkiyle  başlar sözlerim
Ve üç noktayla devam eder

Sonsuzluğa uzanır belirsizliklerim
Ve belirsizlikte beklerim her an
Ayaz düşer kelimelerime
Ve bölünür gider orta yerinden
Kaybolur anlamsız anlamsız uçar gider hem de
Korkuyorum belki ama haklıyım belkide
Sevdiklerimin değerini bilmedim gibi

Oysa ben bildim
Kadir bilirim ben kıymet bilirim
Bilir bilmez gidenlere gücenişim
Ben dostlarımı kendime bağlamam
Zira sadece hayvanlara bağ vurulur
Ve benimde hayvanlarla işim olmaz…
Kaybettim beklide mağlubum
Mağlubiyetime değil yeminlerime mahcubum

Belirsizliklerde beklerim geri kalanımı
Her giden bir parça aldı gitti benden
Beklentilerim vardı beni bekleyenlerden
Oysa beni bekleyen hiç olmadı
Kurduğum her hayal bir parça daha boğdu ümidimi
Meçhule gömdüm ben bile bile herşeyimi

Öyle soğuktu ki sözlerim
Donduruyordu her sıcaklığı
Ve her samimiyete bir zincir takıp ardı sıra sürüklüyordu
Sağım solum ve hatta önüm arkam sobe
Ama hiç kimse yok
Hala bir yanım çocuk ama yine de yalnız
Bir parça daha hezimet bir parça daha eziyet
Bir tek ben de var bu meziyet...
Öyle bir gündü ki herşey ikiyi bölünmüştü orta yerinden
Bir parçası gidiyordu bir parça ödeniyordu dostluğa diyet...

Mehmet Özhan AKIN